پ پ

ﺑﯿﺪﺍﺭﻣﺎﻧﺪﻥ ﺗﺎ ﺩﻭ ﻧﺼﻔﻪﺷﺐ ﺍﯾﺮﺍﺩﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ


ﻫﯿﭽﯽ ﺍﺭﺯﺷﯽ ﺩﺭ ﺯﻭﺩ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻥ ﻭ ﺯﻭﺩ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ ﻧﯿﺴﺖﺧﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﯽ ﯾﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﯽ ﺑﻪ ﺩﯾﺮﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻥ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ . ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻭﯼ ﻧﯿﻤﻪﺷﺐ ﻭ ﺗﺎ ﻟﻨﮕﮥ ﻇﻬﺮ ﺩﺭ ﺗﺨﺘﺨﻮﺍﺏ ﺑﻮﺩﻥ . ﺑﺰﺭﮒﺗﺮﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﺪﺍﻭﻣﺎً ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻤﺎﻥ ﻣﯽﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ‏« ﺳﺤﺮﺧﯿﺰﺑﺎﺵ ﺗﺎ ﮐﺎﻣﺮﺍ ﺑﺎﺷﯽ ‏» . ﺩﻧﯿﺎ ﺑﻪ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰﻫﺎ ﺭﻭﯼ ﺧﻮﺵ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽﺩﻫﺪ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﻇﻬﺮ ﻣﯽﺧﻮﺍﺑﻨﺪ ﺭﺍ ﺗﻨﺒﻞ ﻭ ﻧﺎﮐﺎﺭﺍﻣﺪ ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ . ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺩﺭﺑﺎﺭﮤ ﺩﺳﺘﻪﺍﯼ ﺍﺯ ﺩﯾﺮﺧﻮﺍﺏﻫﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ، ﭼﻮﻥ ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﯾﺸﻪ ﺩﺭ ﺑﯿﻮﻟﻮﮊﯼ ﺁﻥﻫﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .
ﻭﻭﮐﺲ — ﻣﺜﻞ ﺭﺅﯾﺎ ﺑﻮﺩ .
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﮥ ﭘﯿﺶ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻮﭘﺮﻣﺎﺭﮐﺖ ﮐﺮﻭﮔﺮ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﺮﺍﻍ ﻗﺮﻣﺰﯼ ﻧﺨﻮﺭﺩﻡ . ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﻇﺮﻑ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﭘﺎﯼ ﺻﻨﺪﻭﻕ ﻫﻢ ﻣﻌﻄﻞ ﻧﺸﺪﻡ . ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻏﺬﺍ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﻇﺮﻑﻫﺎ ﺭﺍ ﺷﺴﺘﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﺰﺍﺣﻢ ﮐﺎﺭﻡ ﺷﻮﺩ ﯾﺎ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﭙﺮﺳﺪ ﺷﺎﻡ ﮐﯽ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ .
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺁﻧﻼﯾﻦ ﺷﺪﻡ ﺧﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﻭﺭﺍﺟﯽ ﺗﻮﯼ ﻓﯿﺲﺑﻮﮎ ﻭ ﺗﻮﺋﯿﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩ . ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺻﻨﺪﻭﻕ ﺍﯾﻤﯿﻞﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺻﻔﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭘﯿﺎﻡ ﺟﺪﯾﺪﯼ ﺑﺮﺳﺪ . ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻡ ﺑﺮ ﺳﮑﻮﻥِ ﺫﻫﻨﯽﺍﻡ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﻣﻘﺎﻟﮥ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻨﻢ .
ﺭﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﻬﺮﻩﻭﺭﯼ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎﯼ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ؟ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻡ .
ﺷﺐﺑﯿﺪﺍﺭﺍﻥ ﯾﺎ ﺟﻐﺪﻫﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﻣﺎ ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﻭ ﺗﻨﺒﻞ ﻭ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ . ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﺑﻘﯽ ﺟﻬﺎﻥ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ، ﻣﺎ ﻃﺒﻖ ﺯﻣﺎﻥﺑﻨﺪﯼ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺧﻠﻖ ﻭ ﺗﻌﻤﯿﺮ ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ . ﻫﺮ ﺷﺐ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎﯼ ﺧﻮﺍﺏ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻣﯽﮔﺬﺭﻡ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻓﻮﺍﺭﮤ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﯽ ﻣﯽﺷﻮﻡ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮔﺮﮒ ﻭ ﻣﯿﺶِ ﻏﺮﻭﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺎﻧﺪ .
ﺍﻟﮕﻮﯼ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩﺍﯼ ﮐﻪ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺷﺐﺑﯿﺪﺍﺭﺍﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻧﯿﺎ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺗﺎﺧﯿﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ . ﺳﺎﻋﺖ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺑﺪﻥ ﻣﺎﻫﺎ ﺍﺳﺎﺳﺎً ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﻋﻘﺐﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎﯼ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﺗﺎ ﺩﯾﺮ ﻭﻗﺖ ﺑﯿﺪﺍﺭﻣﺎﻧﺪﻥْ ﺑﺨﺶ ﺁﺳﺎﻥِ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺍﺳﺖ . ﭼﺎﻟﺶ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰﺍﻥ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ، ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺟﻐﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻨﺒﻞ، ﻧﺎﺑﺎﻟﻎ ﻭ ﻧﺎﺳﺎﻟﻢ ﻣﯽﭘﻨﺪﺍﺭﻧﺪ . ﻭ ﺁﮔﺎﻫﯽ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺣﺪِ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﮤ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﺎﻣﯽ ﻣﺎ ﺩﺍﻣﻦ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ ۹، ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﻋﺖ ۵ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﯿﺮﻭ ﻭ ﺧﻼﻗﯿﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ . ﺍﺯ ﺑﯽﻗﺮﺍﺭﯼ ﻭ ﺑﯽﺧﻮﺍﺑﯽ ﺭﻧﺞ ﻧﻤﯽﺑﺮﻡ . ﻭﻗﺘﺶ ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺏ ﻭ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺷﺖ، ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﯾﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﻗﯽ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ . ﻣﻦ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺳﺎﻋﺖ ﺩﻭ ﻭ ﻧﯿﻢ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ ﺑﻪ ﺑﺴﺘﺮ ﻣﯽﺭﻭﻡ ﻭ ﺯﻧﮓِ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻢ ﺑﯿﻦ ﻫﺸﺖﻭﻧﯿﻢ ﺗﺎ ﻧُﻪ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﺩﺭﻣﯽﺁﯾﺪ . ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﯾﺎ ﻋﺼﺮ ﭼﺮﺕ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﻣﯽﺯﻧﻢ ﺗﺎ ﺩﭼﺎﺭ ﺧﻮﺍﺏﺁﻟﻮﺩﮔﯽ ﻧﺸﻮﻡ .
ﺑﺮﺧﯽ ﭘﮋﻭﻫﺶﻫﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺳﺘﮥ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﺤﯿﻄﯽ ﻭ ﮊﻧﺘﯿﮑﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺁﻫﻨﮓ ﺷﺒﺎﻧﻪﺭﻭﺯﯼ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﯽ ﺭﺑﻂ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ، ﭘﺲ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﺩﯾﺮ ﻣﯽﺧﻮﺍﺑﻨﺪ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺑﺪﻧﺸﺎﻥ ﯾﺎ ﺁﻣﺎﺩﮔﯽ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ .
ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ، ﻣﻘﺎﻟﻪﻫﺎ، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺧﯿﺮﺧﻮﺍﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﯽﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻣﺎ ﻫﻢ ‏« ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ ﻋﺎﺩﯼ ‏» ﺑﻪ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﺑﺮﻭﯾﻢ .
ﺷﺐﺑﯿﺪﺍﺭﺍﻥ ﺍﻗﻠﯿﺘﯽ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺎﻡ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺩﺭﺳﺘﯽ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﻣﺎ ﺧِﺮَﺩ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﺎﻟﺶ ﻣﯽﮐﺸﯿﻢ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺧﯿﺮ ﺁﻥ ﮐﺎﻣﺮﻭﺍﯾﯽ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻫﻤﮥ ﻏﺮﺍﯾﺰﯼ ﺑﮕﺬﺭﯾﻢ ﮐﻪ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰﺍﻥ ﺭﺍ ‏« ﺳﺎﻟﻢ، ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ ﺧﺮﺩﻣﻨﺪ ‏» ﻣﯽﮐﻨﺪ . ﭘﮋﻭﻫﺸﮕﺮﺍﻥ ﺗﺨﻤﯿﻦ ﻣﯽﺯﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻩ ﻧﻮﺟﻮﺍﻥ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺩﻭﺭﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﺩﯾﺮ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻥ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺩﺭﺻﺪﺷﺎﻥ ﺗﺎ ﺩﻭﺭﮤ ﺑﺰﺭﮒﺳﺎﻟﯽ ﻫﻢ ﺍﯾﻦ ﻋﺎﺭﺿﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥِ ﻣﺪﺭﺳﻪﺍﯼ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺗﺎ ﺩﯾﺮ ﻭﻗﺖ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﯽﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺩﯾﺮﺗﺮ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ، ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﻟﮕﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺪﻡ ﺑﻠﻮﻍ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻣﯽﺳﺎﺯﻧﺪ . ﺑﯿﺪﺍﺭﻣﺎﻧﺪﻥ ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺎﺕِ ﺍﻭﻟﯿﮥ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﻗﻊ ﻣﯽﺭﻭﺩ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺑﺰﺭﮒﺷﺪﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ : ﺑﻠﻮﻍ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺍﺷﺘﯿﺎﻕ ﺳﺎﻋﺖ ۶ ﺻﺒﺢ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﻮﯾﺪ . ‏( ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﯿﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﺷﺐ ﺳﺎﻝ ﻧﻮ ﻫﻢ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﯿﺪ ﺗﺎ ﻧﯿﻤﻪﺷﺐ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺑﻤﺎﻧﯿﺪ، ﮔﻠﻪ ﻭ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮐﻨﯿﺪ ﺗﺎ ﺳﻪﺍﻣﺘﯿﺎﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻠﻮﻍﺗﺎﻥ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ . ‏)
ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺯﻧﮓ ﺳﺎﻋﺖﺷﺎﻥ ﻣﺪﺕﻫﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﯼ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﯽﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﺩﺭﻣﯽﺁﯾﺪ، ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮِ ﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﮐﺞﮐﺞ ﻧﮕﺎﻩﺷﺎﻥ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ . ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻢ ﯾﮏﻣﻘﺪﺍﺭ ﻧﺨﻮﺕِ ‏« ﭘﺎﺷﻮ ﺧﻮﺍﺑﺎﻟﻮ ‏» ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻓﻬﺮﺳﺘﯽ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻪ ﺻﺒﺢ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﺪ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﻣﻘﺎﻻﺕ ﺑﯽﺷﻤﺎﺭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﻄﻮﺭ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰ ﺷﻮﯾﻢ، ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﻣﯽﮐﻨﺪ . ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﯽﺭﻭﺩ ﻃﺒﻖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰﻫﺎ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﯿﻢ، ﺳﺎﯾﺖﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﻼﺗﯽ ﻣﺜﻞِ ﺭﯾﯿﻞ ﺳﯿﻤﭙﻞ ﯾﺎ ﻭﯾﻤﻨﺰ ﻫﻠﺚ ﺩﺭﺑﺎﺭﮤ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺎ ﺩﯾﺮ ﻭﻗﺖ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﺎﻧﺪﻥ، ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽﺯﻧﻨﺪ .
ﺣﺪﺍﻗﻞ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ، ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺯﻧﮓ ﺑﯿﺪﺍﺭﺑﺎﺵ ﺁﯾﻔﻮﻥ ﻫﻤﺴﺮﻡ ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ ۴ : ۳۰ ﺻﺒﺢ ﺻﺪﺍ ﻣﯽﺩﻫﺪ، ﻣﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﯿﺪﺍﺭﻡ . ﺍﻭ ﺷﻠﻮﺍﺭﮎ ﺑﻪ ﭘﺎ، ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﺍﺯ ﺍﺗﺎﻕﺧﻮﺍﺏ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻣﯽﺧﺰﺩ، ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎﯼ ﻧﯿﻤﻪﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺎ ﻟﭗﺗﺎﭖ ﺭﻭﺷﻨﻢ ﺗﺎﯾﭗ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻭ ﺳﺮ ﺗﮑﺎﻥ ﻣﯽﺩﻫﺪ . ‏( ﺣﺎﻻ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﺿﺮﺏ ﮔﯿﺘﺎﺭ ﺯﻧﮓ ﮔﻮﺷﯽ ﻣﯽﺁﯾﺪ، ﻣﻦ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺷﺮﻃﯽ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ، ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺷﺮﻡ ﻣﯽﮐﻨﻢ ‏) .

ﻣﻦ ﻣﺠﺒﻮﺭﻡ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﺐ ﺧﺎﻧﮥ ﮐﺴﯽ ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ ﯾﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﺴﯽ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻫﺘﻞ ﺍﺗﺎﻕ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻡ، ﻋﺎﺩﺕﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺗﺸﺮﯾﺢ ﮐﻨﻢ . ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﯽﺧﻮﺍﺑﻨﺪ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺗﺎ ﺩﯾﺮﻭﻗﺖ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﯾﺎ ﺑﺎﺯﯼﻫﺎﯼ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ، ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻧﯿﻤﻪﺷﺐ ﻭﻇﺎﯾﻔﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ، ﮐﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻭﻗﺘﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻬﯿﻨﻪ ﺻﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪ . ﺣﺘﯽ ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ – ﻣﺜﻞ ﺩﻭﯾﺪﻥ ﺭﻭﯼ ﺗﺮﺩﻣﯿﻞ ﺩﺭ ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ ‏« ﺗﻨﺎﺳﺐ ﺍﻧﺪﺍﻡ ﺷﺒﺎﻧﻪﺭﻭﺯﯼ ‏» ۱ ﯾﺎ ﭘﺴﺖﮐﺮﺩﻥ ﺑﺴﺘﻪﺍﯼ ﺩﺭ ﺑﺎﺟﮥ ﺍﺗﻮﻣﺎﺗﯿﮏ ﭘﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ – ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﺩﯾﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﻮﻧﺪ، ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ ﻣﯽﺭﺳﻨﺪ .
ﺍﯾﻤﺎﻥِ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻘﺪﺱ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻫﻢﺁﻣﯿﺨﺘﻪ، ﺑﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﻭﺟﺪﺍﻧﻢ ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﻣﯿﺎﻥ ﻣﺴﯿﺤﯿﺎﻥِ ﺗﺒﺸﯿﺮﯼ ﺍﻣﺮﯾﮑﺎ، ﺧﯿﻠﯽﻫﺎ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻣﺴﯿﺤﯽِ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺗﻮﻗﻊ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ‏« ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺛﻤﺮﺍﺕ ‏» ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﻪ ‏« ﺧﻠﻮﺕﮔﺰﯾﻨﯽ ‏» ﺑﺎ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺩﻫﻨﺪ ‏( ﻧﯿﺎﯾﺶ، ﻣﻄﺎﻟﻌﮥ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻘﺪﺱ ‏) . ﭘﮋﻭﻫﺸﮕﺮﺍﻥ ﻧﯿﺰ ﺩﺭﯾﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺻﺒﺢ ﺯﻭﺩ ‏« ﺁﮔﺎﻫﯽ ﻣﻌﻨﻮﯼ ‏» ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺍﺕ، ﻣﻦ ﻭﺍﻗﻌﺎً ﺩﺭﺑﺎﺭﮤ ﮔﻨﺎﻩﺁﻟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ ﻋﺎﺩﺕﻫﺎﯾﻢ ﺩﭼﺎﺭ ﺗﺮﺩﯾﺪ ﺷﺪﻡ : ﺁﯾﺎ ﺩﯾﺮ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻧﻢ، ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﯽ ﺍﺳﺖ؟ ﺁﯾﺎ ﺑﺎ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﺑﻬﺮﻩﻭﺭﯼ، ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﯼ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻡ؟
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺻﻠﯽ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﯾﺮ ﻣﯽﺧﻮﺍﺑﻨﺪ : ﺳﺎﺯﮔﺎﺭﯼ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﮥ ﮐﺎﺭﯼ ﻧُﻪ ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﭘﻨﺞ ﻋﺼﺮ
ﺍﻣﺎ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﮥ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺩﯾﺮﺧﻮﺍﺑﯽ ﻧﯿﺴﺖ . ﻣﺎ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﮐﺎﺭ ﺭﻧﺞ ﻣﯽﺑﺮﯾﻢ . ﺣﺘﯽ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﯼ ﮐﺎﺭﯼ ﻣﻨﻌﻄﻒ ﺭﻭﺍﺝ ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ، ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎﯾﺎﻥ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎﯼ ﺷﻨﺎﻭﺭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﻨﺪ .
ﮐﺎﯼ ﭼﯽ ﯾﺎﻡ، ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮤ ﻫﻤﮑﺎﺭ ﺩﺭ ﯾﮏ ﭘﮋﻭﻫﺶ ﺩﺍﻧﺸﮑﺪﮤ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻭﺍﺷﻨﮕﺘﻦ، ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ : ‏« ﺩﺭ ﺳﻪ ﭘﮋﻭﻫﺶ ﻣﺴﺘﻘﻞ، ﻣﺎ ﺷﻮﺍﻫﺪﯼ ﺩﺍﻝ ﺑﺮ ﺗﻌﺼﺐ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺻﺒﺤﮕﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﯿﻂ ﮐﺎﺭ ﯾﺎﻓﺘﯿﻢ . ‏» ﺍﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ : ‏« ﺗﻠﻮﯾﺤﺎً ﻓﺮﺽ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ ﺩﯾﺮﺗﺮﯼ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﺻﺒﺢ ﺯﻭﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺎﺭﮐﺮﺩﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻇﯿﻔﻪﺷﻨﺎﺳﯽ ﻭ ﮐﺎﺭﺁﻣﺪﯼ ﮐﻤﺘﺮﯼ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ‏»
ﺣﺘﯽ ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻐﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﺟﺎﺯﮤ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﻫﻢﭼﻨﺎﻥ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺳﺎﻋﺎﺕ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼﺍﻡ ﺭﺍ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﺳﺮﺩﺭﮔﻤﯽ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺸﻮﻡ ﯾﺎ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﺒﺎﺷﻢ ﺍﺯ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎﯼ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ ﻋﺠﯿﺒﻢ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﻢ . ﯾﮏ ﺩﺳﺘﻪ ﺍﯾﻤﯿﻞ ﺭﺍ ﺳﺎﻋﺖ ﯾﮏ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﻢ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺁﻥﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ ﻧُﻪ، ﺳﺎﻋﺖ ﮐﻮﮎ ﻣﯽﮐﻨﻢ . ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺗﻤﺎﺱ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ ﻧُﻪ ﯾﺎ ﺩﻩ ﯾﺎ ﯾﺎﺯﺩﻩ، ﺣﺮﻑﺯﺩﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﮕﻢ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺻﺪﺍﯾﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻠﻔﻦ ﺭﺍ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﯽﺩﻫﻢ، ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺧﻮﺍﺏﺁﻟﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ . ‏( ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺻﺤﺒﺖ ﭘﺎﯼ ﺗﻠﻔﻦ، ﻣﮑﺎﻟﻤﮥ ﺗﺼﻮﯾﺮﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ؛ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻣﻦ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪﻩﺍﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﻨﻬﺎﻥﮐﺮﺩﻥ ﻣﻮﻫﺎﯼ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻭ ﻟﺒﺎﺱ ﺧﻮﺍﺑﻢ، ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﮐﻨﻢ ﺩﻭﺭﺑﯿﻨﻢ ﮐﺎﺭ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ . ‏)
ﺍﻣﺎ ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻡ ﺍﺗﻔﺎﻕﻫﺎ ﻣﺴﯿﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ . ﯾﮏ ﺷﺐ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﯾﮏ ﭘﯿﺎﻡ ﮐﺎﺭﯼ ﺭﻭﯼ ﺻﻔﺤﻪ ﺁﻣﺪ، ﺑﺪﻭﻥ ﻧﮕﺎﻩﮐﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩﻡ . ﻫﻤﮑﺎﺭﻡ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﭘﺮﺳﯿﺪ : ‏« ﻭﺍﯼ ﺧﺪﺍ، ﺑﯿﺪﺍﺭﺕ ﮐﺮﺩﻡ؟ ‏» ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﺎﯾﺮﻭﺑﯽ ﮐﺎﺭ ﻣﯽﮐﺮﺩ، ﺁﻧﺠﺎ ﺳﺎﻋﺖ ﯾﺎﺯﺩﻩ ﺻﺒﺢ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﺣﻞ ﺷﺮﻗﯽ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ، ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻪ ﺻﺒﺢ .
ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﻋﻼﻡ ‏« ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺁﻣﺎﺭ ﺷﻐﻠﯽ ‏» ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ ﺷﺎﻏﻠﯿﻦ ﺍﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ، ﺷﻐﻠﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎﺭﯼﺷﺎﻥ ﺑﯿﻦ ﻧﯿﻤﻪﺷﺐ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺒﺢ ﺑﺎﺷﺪ . ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺐﺑﯿﺪﺍﺭﺍﻥ ﻋﻠﯽﺭﻏﻢ ﺍﻣﯿﺪ ﯾﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺷﻐﻠﯽ ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺎﺕ ﺷﺐ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ؛ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺎﺕ ﻋﺎﺩﯼ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ .
ﯾﮏ ﺷﺐﺑﯿﺪﺍﺭ ﺑﺮﺍﯼ ﻭﺏﺳﺎﯾﺖ ‏« ﺳﻮﺍﻝ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻣﺪﯾﺮ ‏» ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻄﻮﺭ ﺑﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺁﺯﻣﺎﯾﺸﮕﺎﻩﻫﺎ ﺍﻏﻠﺐ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﮥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺑﻪ ﺭﺷﺘﻪﺍﯼ ﻋﻠﻤﯽ ﮔﺮﺍﯾﺶ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩ . ﺍﻭ ﺷﻐﻠﯽ ﺭﺍ ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﯾﺮﻭﻗﺖ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﺪ . ﺍﻣﺎ ﺁﻥﻫﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺁﺯﻣﺎﯾﺶﻫﺎﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺎﺕ ﺻﺒﺢ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺭﯾﺰﯼ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ .
ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ : ‏« ﻣﻦ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺒﺪﯾﻞﺷﺪﻥ ﺑﻪ ﻓﺮﺩﯼ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﻢ . ‏»
ﺍﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻭﺩ ﺑﯿﺪﺍﺭﺷﺪﻥ ﺟﺴﻤﺎً ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻃﺮﺡ ﻣﺴﺌﻠﮥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻧﺶ، ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﯽﺧﯿﺎﻝ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ ﺷﻮﺩ . ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ، ﻧﺼﯿﺤﺖﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺵ ﺟﺰﺀ ﺷﺐﺑﯿﺪﺍﺭﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ : ﭘﯿﺶﺷﺮﻁ ﻫﺮ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺷﻐﻠﯽ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﯿﺪ ﻫﺮﻭﻗﺖ ﺩﻟﺘﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺨﻮﺍﺑﯿﺪ .
ﻣﻦ ﺗﻼﺵ ﮐﺮﺩﻡ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﮥ ﺯﻭﺩ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻥ ﻭ ﺯﻭﺩ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ ﻭﻓﻖ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﻢ، ﺍﻣﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻡ .
ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻻﻥ ﺍﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﺑﯿﻦ ﺳﺎﻋﺖ ۱۰ ﺗﺎ ۱۲ ﺷﺐ ﻣﯽﺧﻮﺍﺑﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺳﺎﻟﯿﺎﻥ، ﻣﻦ ﺗﻼﺵ ﮐﺮﺩﻡ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﮐﺜﺮﯾﺖ ﺑﭙﯿﻮﻧﺪﻡ . ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ، ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ : ﭘﮋﻭﻫﺶﻫﺎ ﻣﺪﻋﯽﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰﺍﻥ ﻣﻘﺒﻮﻝﺗﺮ، ﻓﻌﺎﻝﺗﺮ، ﺷﺎﺩﺗﺮ ﻭ ﺳﺎﻟﻢﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﺑﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﻡ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺴﺘﯿﻢ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺨﻮﺍﺑﯿﻢ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺁﺳﺎﻥﺗﺮ ﻣﯽﺑﻮﺩ، ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺗﻼﺵ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﺻﻼﺡ ﮐﻨﻢ . ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮏ ﻣﺎﻩ ﮐﺎﻓﺌﯿﻦ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩﻫﺎﯼ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﯿﮑﯽ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺷﺐ ﺭﺍ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﮐﺮﺩﻡ، ﺑﻪ ﺁﻫﻨﮓﻫﺎﯼ ﺁﺭﺍﻣﺶﺑﺨﺶ ﮔﻮﺵ ﮐﺮﺩﻡ، ﺭﻭﻏﻦﻫﺎﯼ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﯿﺎﺯ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻘﯿﻘﻪﻫﺎﯾﻢ ﺯﺩﻡ، ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﯼ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻤﻮﺩﺍﺭ ﮐﺸﯿﺪﻡ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﻣﺼﺮﻑ ﯾﮏ ﺩﻭﺯ ﻣﻼﺗﻮﻧﯿﻦ ﮐﺮﺩﻡ، ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮﯼ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﻣﺮﺗﺐ ﻣﯽﮐﻨﺪ .
ﻫﯿﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﻧﺒﻮﺩ . ﺩﺭ ﻋﻮﺽ، ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺗﺨﺖ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﺸﯿﺪﻡ ﻭ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎﯼ ﻣﺘﻮﺍﻟﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ‏« ﻫﻨﻮﺯ ‏» ﺑﯿﺪﺍﺭﻡ ﻭﺣﺸﺖﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺣﻮﺍﻟﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻋﺖِ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺧﻮﺍﺑﻢ ﻣﯽﺑُﺮﺩ . ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺐﻫﺎ، ﺗﻼﺵ ﺑﺮﺍﯼ ﺯﻭﺩﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻥ ﻫﻤﺎﻧﻘﺪﺭ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕِ ﺗﻤﺮﮐﺰ، ﭘﻨﺞ ﺍﯾﻨﭻ ﺑﻠﻨﺪﻗﺪﺗﺮ ﺷﻮﻡ ﯾﺎ ﺭﻧﮓ ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺩﻫﻢ . ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻔﺘﺪ .
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻭﺿﻊ ﻏﯿﺮﻋﺎﺩﯼﺍﻡ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻣﺪﻡ ﯾﮏ ﻫﻢﺍﺗﺎﻗﯽ ﺳﺎﺑﻘﻢ ﺣﺎﻻ ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻃﯽ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺨﺼﺺ ﺩﺭﺑﺎﺭﮤ ﺍﺧﺘﻼﻻﺕ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻣﺰﺍﺝ ﺍﺳﺖ . ﺍﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﺗﮑﻤﯿﻠﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮﺩﯾﻢ، ﺗﺎ ﺩﯾﺮﻭﻗﺖ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺎﺭﮐﺮﺩﻥ ﯾﺎ ﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﻭﯾﺪﯾﻮﻫﺎﯼ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﮔﺮﯾﻢ ﺩﺭ ﯾﻮﺗﯿﻮﺏ ﺑﻮﺩﻡ ‏( ﯾﮏ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﻦ ‏) . ﭼﻨﺪ ﻭﻗﺖ ﭘﯿﺶ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺗﺎ ﺩﯾﺮﻭﻗﺖ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ . ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺗﺎ ﺩﯾﺮﻭﻗﺖ ﮐﺎﺭ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻭ ﺩﯾﺮﺗﺮ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﯽﺷﻮﻡ، ﭼﻘﺪﺭ ﺭﺍﺣﺖﺗﺮﻡ، ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﺑﺎ ﭼﻨﺪﮐﻠﻤﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ : ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺗﺄﺧﯿﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ .
ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻥِ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ ﺳﮥ ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ، ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﯿﺶ ﺁﺩﻣﯽ ﺻﺮﻓﺎً ‏« ﺷﺐﺩﻭﺳﺖ ‏» ﻣﯽﺳﺎﺯﺩ . ﺍﻣﺎ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﻟﺰﺍﻣﺎً ﻣﺸﮑﻞﺁﻓﺮﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ . ﺍﮔﺮ ﺩﯾﺮﺧﻮﺍﺑﯽ ﻣﻦ ﺗﺄﺛﯿﺮﯼ ﻣﻨﻔﯽ ﺑﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﻡ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻮﺧﺖ ﻧﯿﻤﻪﺷﺐ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻢ . ﺍﻭ ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﻞ ﮐﻢﺧﻮﺍﺑﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﻪ ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺭﻭﺣﯽ ﻭ ﺟﺴﻤﯽ ﯾﺎ ﺳﺴﺘﯽ ﺩﺭ ﻣﺤﻞ ﮐﺎﺭ ﺩﭼﺎﺭ ﺷﻮﻡ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﮑﺮﯼ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺍﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﮐﻨﻢ .
ﻫﻤﮥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﺩﺭﻣﺎﻥﻫﺎ ﻧﺘﯿﺠﮥ ﺭﺍﺿﯽﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻘﻪﺯﺩﻥ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺑﺪﻥ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻧﮑﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ، ﺑﻪ ﺗﻼﺷﯽ ﺳﻨﺠﯿﺪﻩ ﻧﯿﺎﺯ ﺍﺳﺖ، ﻣﺜﻼً ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺷﺐِ ﺳﺎﻋﺖ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺎ ﻣﻼﺗﻮﻧﯿﻦ ﯾﺎ ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﯾﮏ ﺟﻌﺒﻪ ﻧﻮﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡِ ﺻﺒﺢ .
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﯾﺎﺩﮔﯿﺮﯼ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﺄﺧﯿﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ ﺑﺨﻮﺍﺑﻢ . ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﯽ ﺁﺧﺮ ﺷﺒﻢ، ﭼُﺮﺕﻫﺎﯼ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ، ﺑﯽﻣﯿﻠﯽ ﮔﺎﺭﻓﯿﻠﺪ – ﻣﺎﻧﻨﺪِ ﺻﺒﺢﻫﺎ، ﻫﻤﻪ ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﻟﯽ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ . ﻣﻦ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺮﻧﺎﻣﮥ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻧﯿﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻧﻤﯽﮐﺮﺩﻡ، ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻃﺒﻖ ﺑﺮﻧﺎﻣﮥ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩﻡ ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﺮﺩﻡ . ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﮥ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﯽ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻓﺮﺩ ﻧﯿﺴﺖ، ﺣﺎﻻ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﻣﺪﺭﮎ ﺩﺍﺷﺘﻢ .
ﻃﯽ ﺳﺎﻝﻫﺎ، ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﻣﯽﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﮐﺲ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻫﻢ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻧﯿﻤﻪﺷﺐ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻏﯿﺮﻋﺎﺩﯼ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﯽﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﻋﻀﻮ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﻣﺨﻔﯽ ﺁﺧﺮﺷﺒﯽﻫﺎ ﻫﺴﺘﻢ . ﺑﻌﻀﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪﻧﺪ، ﺑﺮﺧﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻮﺯﺍﺩِ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﯾﺎ ﻣﻮﻋﺪِ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﺸﺎﻥ، ﺍﻣﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽﺩﺍﺩﻧﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ .
ﺍﯾﻦﻫﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻦﺍﻧﺪ .
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﯿﺐﺟﻮﯾﯽﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﺐﺑﯿﺪﺍﺭﺍﻥ، ﻣﺎ ﻫﻢﭼﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺘﻔﮑﺮﯾﻨﯽ ﺧﻼﻕﺗﺮ، ﺟﺴﻮﺭﺗﺮ ﻭ ﺭﺍﻫﺒﺮﺩﯼﺗﺮ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ . ﺗﺼﻮﯾﺮﻫﺎﯼ ﮐﺎﺭﯾﮑﺎﺗﻮﺭﯼ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ، ﻣﺨﺘﺮﻋﺎﻥ ﯾﺎ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻧﺒﺎﻝﮐﺮﺩﻥ ﺍﯾﺪﻩﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺗﺎ ﺩﯾﺮﻭﻗﺖ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﯽﻣﺎﻧﻨﺪ، ﺑﯽﻧﮑﺘﻪ ﻧﯿﺴﺖ . ﺟﺎﺵ ﻓﺎﮐﺲ، ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻥ ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎﺯﯼ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺰﺩ ﺟﺎﯾﺰﮤ ﺍﺳﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ، ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺗﺎ ﺩﯾﺮﻭﻗﺖ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﺭﻭﯾﻪ ﺍﻭﺳﺖ : ‏« ﻣﻦ ﯾﮏ ﺟﻐﺪﻡ، ﻭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺣﺮﻓﮥ ﻣﻦ ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺧﺼﯿﺼﻪ ﺍﺳﺖ . ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺍﯾﺪﻩﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻏﻢ ﻣﯽﺁﯾﻨﺪ . ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻢ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﯿﺪﺍﺭﻡ، ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻪ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺯﻧﮓ ﺑﺰﻧﻨﺪ . ﺍﻣﺎ ﻫﺸﺖ ﺻﺒﺢ ﻧﻪ «!
ﻣﻦ ﺩﺭﮎ ﻣﯽﮐﻨﻢ . ﺷﺐﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺫﻫﻨﻢ ﺑﺎﺯﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻼﻗﯿﺖ ﻭ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺩﺍﺭﻡ، ﺁﺯﺍﺩﻡ ﺗﺎ ﻫﺮﻭﻗﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﻢ . ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﮐﺎﺭ ﺧﺎﻟﯽﺗﺎﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ ‏( ﺁﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ ﯾﺎ ﺗﻌﻄﯿﻠﯽ ﯾﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺗﻌﻄﯿﻼﺕ ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ‏) ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﯿﺪ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻧﯿﻤﻪﺷﺐ ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﯿﺪ . ﻧﻪ ﺟﻠﺴﻪﺍﯼ، ﻧﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮﯾﺪ، ﻧﻪ ﻭﻗﻔﻪﺍﯼ . ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﺗﺮﺳﻨﺎﮐﯽ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺳﺎﮐﺖ ﺍﺳﺖ، ﻓﻘﻂ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﯿﺪ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﺗﺎﻥ .
ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺷﺐﺩﻭﺳﺖﻫﺎ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺩﻫﯿﻢ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺭﻭﻧﺪ ﺩﯾﺮﻭﻗﺖ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺸﺎﻥ ﺗﮑﯿﻪ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﯿﻢ ﻣﺰﺍﯾﺎﯼ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﯼ ﻣﻨﻌﻄﻒ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ، ﻣﺜﻞ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﮐﺎﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﺭﺷﺪ ﮐﺎﺭﺁﻣﺪﯼ .
ﻣﻦ ﻧﮕﺮﺍﻧﯽﻫﺎﯼ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻋﺎﺩﺕﻫﺎﯼ ﻣﻐﺸﻮﺵ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﯾﮑﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﻣﯽﮐﻨﻢ ‏( ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺷﺪﯾﺪ ﮐﻪ ‏« ﻣﺮﺍﮐﺰ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼﻫﺎ ‏» ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺎﮐﺎﻓﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺴﺌﻠﮥ ﺳﻼﻣﺖ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩﻧﺪ ‏) . ﺍﻣﺎ ﻣﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﯿﻢ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺎﮐﺎﻓﯽ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﯾﺮ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻥ ﯾﮑﯽ ﺑﺪﺍﻧﯿﻢ . ﺗﺄﺧﯿﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ، ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﺎﯾﺮ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺳﺒﺐ ﺍﺻﻠﯽ ﻧﯿﺴﺖ .
ﭼﻪ ﺷﺐﺑﯿﺪﺍﺭﻥ ﻭ ﭼﻪ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰﺍﻥ ﻭ ﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻧﮥ ﻣﺎ، ﻫﻤﮕﯽ ﺑﻪ ﻣﺮﺯ ﻓﺮﺳﻮﺩﮔﯽ ﺷﻐﻠﯽ ﺭﺳﯿﺪﻩﺍﯾﻢ ﻭ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﯿﻢ ﻋﺎﺩﺕﻫﺎﯼ ﺧﻮﺍﺏ ﺳﺎﻟﻢﺗﺮﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ . ﭘﺲ ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ﺗﻠﻔﻦﻫﺎﯼ ﻫﻤﺮﺍﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﻢ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﯿﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﯿﻢ ﺗﺎ ﺷﺶ، ﻫﻔﺖ ﻭ ﯾﺎ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﯽﻭﻗﻔﻪ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﻨﯿﻢ .
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﯿﻢ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺩﯾﺮﻭﻗﺖ ﺑﯿﺪﺍﺭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻧﯿﺎﺯﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﻨﯿﻢ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺨﻮﺍﺑﻨﺪ، ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﻢ ﺑﺨﻮﺍﺑﻨﺪ .

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید