حیات فضایی
اين عقيده معروف كه حيات فقط در اوضاعی مانند اوضاع طبيعی زمين بوجود میآيد حقيقت ندارد. اين کاملا يک اشتباه است كه زندگی نمیتواند بدون آب و اكسيژن به وجود بيايد.
حتی بر روی زمين نوعی موجودات زنده وجود دارند كه به اكسيژن احتياج ندارند. يک نوع باكتری به نام «انيورابيک» میباشند كه مقدار كمی اكسيژن برای آنها مانند سم میباشد. پس چرا نمونه عاليتری از موجودات زنده وجود نداشته باشد كه از اكسيژن بینياز باشد؟
آزمايشی كه توسط دانشمند معروف دكتر سیگل در اين مورد به عمل آمد به نظر چندشآور میباشد.
او مصنوعا اتمسفر كره مشتری را در آزمايشگاه خود به وجود آورد و در اين اتمسفر باكتری و خزه پرورش داد كه دارای هيچ يک از موادی كه ما لازمه حيات به شمار میآوريم، نمیباشد.
آمونياک، متان و هيدروژن آنها را از بين نبرد. آزمايش «هینتن» و «بلام» آنتومولوژیست های دانشگاه بريستول هم اين چنين نتيجه شگفتانگيزی داشتند. دو دانشمند يک حشره را به مدت چندين ساعت در درجه حرارت 100 درجه خشک نمودند و سپس فورا خوكچه هندی خود را داخل هيليوم مايع كردند، آنطور كه معروف است به سردی فضای خلا میباشد.
بعد از آنكه آنها را تحت تشعشع قوی قرار دادند دوباره در محيط عادی خود رها نمودند. حشرات به زندگی بيولوژيكی خود ادامه دادند و پس از مدتی نوزادهای كامل و سالم به بار آوردند.
همچنين ما از باكتریهایی اطلاع داریم كه در كوههای آتشفشان زندگی میكنند و برخی سنگ ميخورند و برخی ديگر آهن میسازند. انبوه علامتهای سوال بيشتر میگردد.
ما سمبل آفرينش هستيم؟ 400 هزار سال طول كشيده تا ما به اين مقام و موقعيت برسيم. چه كسی میتواند دلایل محكمی بياورد كه نشان بدهد كه چرا يک كره ديگر نمیتواند اوضاع موافقی برای زيست موجود متفكر مشابهدار باشد؟ آيا ما حق داريم كه اين فرضيه را رد كنيم؟ تاكنون كه چنين كردهايم.
ارابه خدایان
اریک فون دنیکن
