فرضيه نويسنده كتاب پارك ژوراسيك با كشف فسيل حشره 46 ميليون ساله واقعيت ميآبد

با اخباري كه اين روزها در مجلات معتبر جهاني و درج اين خبر در روزنامه هاي كثير الانتشار مهرماه 92هستيم تئوري نويسنده پارك ژوراسيك به واقعيت نزديك تر ميشود. اگر فيلمهاي پارك ژوراسيك را مشاهده كرده ايد اخبار زير را بخوانيد و اگر نديده ايد خلاصه كتاب پارك ژوراسيك را در زير بخوانيد.

خلاصه داستان پارك ژوراسيك نوشته مايكل كرايكتون:

65 ميليون سال پيش زمين شاهد حكمراني هيولاهاي غول‌پيكري بود كه آب و زمين و هواي سياره ما را تحت اشغال خود داشتند.

دايناسورها، اين موجودات غول‌پيكر، حكمرانان بلامنازع سياره ما بودند تا اين‌كه بر اثر رويدادي ويرانگر ـ كه احتمالا برخورد شهاب‌سنگي غول‌آسا با زمين در حدود 650 ميليون سال پيش بود ـ يكي از بزرگ‌ترين انقراض‌هاي تاريخ جهان رخ داد و دايناسورها براي هميشه سياره ما را ترك كردند.

از زماني كه فسيل نخستين موجودات غول‌پيكر باستاني زمين از دل خاك‌ بيرون آورده شد، هميشه زندگي اين موجودات بخشي از روياها و خيالپردازي‌هاي دانشمندان را تشكيل مي‌داده است. آيا انسان روزي خواهد توانست اين غول‌هاي فراموش شده را دوباره به زمين بازگرداند؟ اين سوال محور اصلي ماجراجويي فكري مايكل كرايكتون بود كه به نوشتن رمان پارك ژوراسيك منجر شد و پس از آن استيون اسپيلبرگ، نسخه سينمايي تحسين‌برانگيزي از آن را ساخت.

اين فيلم، داستان بازگرداندن دايناسورها به سياره ما را روايت مي‌كرد. يك محقق زيست‌شناس توانسته بود نمونه‌اي از DNA دايناسورهاي باستاني را به دست آورد. براي اين كار او سراغ سنگ‌هاي كهربا رفته بود. كهربا در واقع شيره و صمغ درختان باستاني است كه تحت فشار به سنگ تبديل شده‌اند، گاهي در دل اين كهربا‌ها، بقاياي حشره‌هايي يافت مي‌شود كه بيش از 60 ميليون سال قدمت دارند. حال اگر اين حشره‌ها قبل از به دام افتادن در صمغ درختان، دايناسوري را نيش زده باشند، خون آن و در نتيجه DNA آن درون بدن اين پشه‌ها مانده است. بقيه كار هم به نظر ساده مي‌آيد، با استخراج اين DNA و بازسازي آن به روش مصنوعي، دايناسورها را به دنيا مي‌آوردند.

اين فيلم اگرچه به واسطه جلوه‌هاي ويژه نفسگيري كه براي اولين بار براي به تصوير كشيدن دايناسورها استفاده شده بود، همگان را ميخكوب مي‌كرد؛ اما بحث‌هاي زيادي را نيز در جوامع علمي به وجود آورد. اگرچه كليت اين ايده مورد تاييد بود؛ اما اين بحث نيز مطرح بود كه به‌رغم پيشرفت‌هاي پزشكي و زيست‌شناسي و مطالعات ژنتيكي حتي اگر ما به DNA دايناسورها هم دسترسي داشته باشيم؛ اما به دليل شرايط ميزباني متفاوتي كه وجود دارد، شايد امكان زنده كردن آنها وجود نداشته باشد.

طي سال‌هايي كه از نمايش اين فيلم مي‌گذرد، هنوز بحث‌ها درباره محتواي علمي آن ادامه دارد و دانشمندان در تلاشند با روش‌هاي مختلف موجودات منقرض شده را به زمين بازگردانند. از جمله كارهايي كه اين روزها در دستور قرار دارد، احياي موجودات تازه منقرض شده در جهان است كه دانشمندان اميدوارند بزودي شاهد نتايج آن باشند

خبر شماره۱ : كشف فسیل ۴۶ میلیون ساله در سال 2013

پس از آزمایش‌های گوناگون مشخص شد که فسیل یک پشه متعلق به ۴۶میلیون سال پیش است و خونی که مکیده شاید متعلق به یک دایناسور باشد.

 2 فسیل‌ جدید کشف‌شده از این نوع پشه که یکی ماده و دیگری نر بود، به اندازه‌ای دقیق هستند که دانشمندان را قادر به تعیین گونه آنها ساختند.

گونه ماده این حشره Culiseta lemniscata و گونه نر آن Culiseta kishenehn نام دارد.

فسیل‌های این دو موجود شامل اجزای ظریفی از قبیل شریان‌های بال، ارگان‌های جنسیتی، پولک‌ها و ساختارهای مومانند موجود روی بال‌ها هستند. (  منبع خبر : روزنامه همشهري 27 مهر 1392 )

فسیل حشره ۴۶ میلیون ساله کشف شده که در اندام  تهتانی خود خون نوعی دایناسور را ذخیره نموده است

خبر شماره ۲ : کشف شام آخر پشه خون آشام پس از 46 میلیون سال

دانشمندان موفق به کشف خون مکیده‌ شده توسط حشره‌ای شدند که 46 میلیون سال پیش از بین رفته است.

آفتاب: این محققان از تکنیک جدید برای تعیین ماهیت آخرین غذای این حشره استفاده کردند تا ثابت کنند چنین حشراتی تمامی اوقات از خون تغذیه کرده‌اند و حتی دایناسورها هم طعمه آن بوده‌اند.

پشه کشف‌شده مدت زمانی کوتاه پس از تغذیه در ائوسن میانی تلف شده و خونش از آن زمان تاکنون در سنگ رست به دام افتاده است.

این موجود زمانی مرده که شکل‌گیری سلسله جبال مونتانا و محل دفن آن، تازه به اتمام رسیده بود.

حشره باستانی مزبور به خوبی حفاظت شده زیرا در سنگ رست گرفتار شده است.

رست نوعی سنگ است که در آن بدن بسیار کندتر تجزیه می‌شود و ماده گلی نرم احاطه‌کننده آن بدن موجود را بدون تحریف فشرده کرده است.

این سنگ ریز همچنین جزئیات بیشتری را حفظ کرده و فرایند فسیل‌شدن به مسطح‌کردن فسیل و فشاردادن آن مانند یک کتاب برای محافظت از یک گل خشک‌شده، شباهت دارد.

دکتر دیل گرینوالت، محقق موزه تاریخ ملی اسمیتسونیان و رهبر ارشد این مطالعه از فناوری طیف‌سنجی جرمی غیرنابودکننده برای تولید تصویر شیمیایی دقیق از محتواهای معده این پشه استفاده کرده است.

گرچه این استراتژی تغذیه‌کردن مستقل از تنوع حیوانات تکامل یافته، مدرک فسیلی از این نوع رفتار بی‌نهایت نادر است.

کشف جدید سابقه فسیلی تغذیه از خون در این خانواده از حشرات را به 46 میلیون سال پیش باز‌می‌گرداند.

پس از یافتن درصدهای بالایی از آهن در شکم فسیل‌شده این حشره، محققان این گونه را تحلیل کردند و منبعی به نام haem را کشف کردند. این ماده نوعی پروتئین در خون و مسئول انتقال اکسیژن است.

گرچه مولکول‌های شکستنی و بزرگی از جمله دی ان ای به طور کلی از فسیل‌شدن جان سالم به در نمی‌برند، این حشره نشان می‌دهد تعداد خاصی از مولکول‌های ارگانیک پیچیده مانند haem می‌توانند حفظ و نگهداری شوند.

دو فسیل‌ جدید کشف‌شده از این پشه که یکی ماده و دیگری نر بود، به اندازه‌ای دقیق هستند که دانشمندان را قادر به تعیین گونه آن‌ها ساختند.

گونه ماده این حشره Culiseta lemniscata و گونه نر آن Culiseta kishenehn نام دارد.

به گزارش ایسنا؛ فسیل‌های این دو موجود شامل اجزای ظریفی از قبیل شریان‌های بال، ارگان‌های جنسیتی، پولک‌ها و ساختارهای مومانند موجود بر روی بال‌ها هستند.

(منبع خبر : درمجله Proceedings National Academy of Sciences  اكتبر 2013منتشر شد.)