ذوالقرنين و خورشيد بخش اول

ذوالقرنين و خورشيد

حَتَّى إِذا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَها تَغْرُبُ فِي عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَ وَجَدَ عِنْدَها

معيار تشخيص در دوسفر  ذوالقرنين به غرب و سپس به شرق .خورشيد و محل خورشيد و چگونگي حالت آن معرفي شده است خيلي هم به طور معمول  نميگويد که به غرب رفت يا به شرق. بلکه با طول و تفصيل مي فرمايد به محل غروب خورشيد رسيد .

ذوالقرنين به «َ مَغْرِبَ الشَّمْس» رسيد و ديد خورشيد در چشمه اي تيره فرو مي رود .آنچه به طور قطع می توان فهمید این است که حضرت ذوالقرنین(ع) یک پدیده مرموز کیهانی مشاهده کرده است البته میتوان حدس زد که جرم مرموز کیهانی مورد اشاره آیه یک  اختروش است.{برای اطلاع از ماهیت اختروش ها به مقالات نجوم وفضا مراجعه کنید}

نه اينکه سايه خورشيد را ديد، خود خورشيد را ديد.* قرآن که کتاب شعر نيست* کتاب هدايت است *وقتي قرآن مي گويد چنين ديد يعني چنين ديد نه اينکه چيز ديگري ديد.

هويداست که آيه 86 ، از سرزمين معيني سخن ميگويد که ذوالقرنين بدانجا رسيد . افزون بر اين، آيات 84 و 85 اشاره  بدان دارند که ذوالقرنين به واسطه کیهانورد {سبب} که خداوند  به او عطا کرده بود، توانست بدانجا برسد و گرنه بدانجا رسيدن، براي هر کسي ميسر نيست

توجه به تقدم غروب و تاخر طلوع  حائز نکته ظريفي است. قرآن در هر جا که از طلوع و غروب خورشيد يا شرق و غرب صحبت مي کند.همه جا اول مشرق را ذکر ميکند بعد مغرب را که عموميت دارد. تنها جايي که اول از مغرب سخن ميگويد بعد به مشرق اشاره دارد همين جا است که خود ابهام ديگري ايجاد مي کند که اين استثنا براي چيست؟

در پاسخ باید بگوئیم که خداوند در قرآن متذکر ميشود که سفر ذوالقرنين به عالم ما (کیهان ما ؛ هستی ما ) بوده  نه به شرق و غرب سیاره زمين .

امام علي  در مورد“تَغْرُبُ الشَّمْسُ فِي عَيْنٍ حَامِيَةٍ “ ميفرمايد :در درياي کیهانی فروتر از سیاره ای که پهلوي مغرب  عالم است . یعنی سیاره بیگانه جابلقا**منظور اينست که این پدیده مرموز کیهانی  در دشت کیهانی  پائين تر از سیاره بیگانه ای که جابلقا نام دارد توسط حضرت ذوالقرنین دیده شده است .

امام صادق ميگويد : ذوالقرنين به مغرب رفت در راه خود به جهانی رسيد و مانند شير غضبناک غرّش کرد و از غرّش او تاريکي و رعد و برق و صاعقه‌هايي پديد آمد که مخالفان و دشمنانش را نابود مي کرد و همين‌که به مغرب خورشيد رسيد، تمامي مردم عالم تحت سلطه‌ي او در آمدند که در اين آيه به اين موضوع اشاره شده است:إِنَّا مَکَّنَّا لَهُ فِي الْأَرْضِ وَ آتَيْناهُ مِنْ کُلِّ شَيْءٍ سَبَباً

یکی از تکنولوژی ها و امکاناتی که خدای متعال در بارگاه حضرت ذوالقرنین (کیهانورد) قراره داده بود تسلط تاریکی بر سیاره های بیگانگان متخاصم و معاند با خدا و رسولش بود.

اگر بخواهیم این تکنولوژی کیهانورد حضرت ذوالقرنین را با تجهیزات کشتی های فضایی مخلوقات عالم (کیهان ما) مقایسه کنیم .

باید به یکی از رویدادهای شگفت و ستیزه های کیهانی در دوران کهن (زمان جمشید شاه پیشدادی) گذری بزنیم که در آن واقعه دیو ملکوس خطرناک با سفینه فضایی اش به سیاره زمین نزدیک شد . او که از نژاد تور برادروش قاتل حضرت زرتشت پیغمبر بود توانست با تکنولوژی بالا  سیاره زمین را به مدت 3 سال دچار سرما و برف سخت کند به طوری که اگر کسی جای پای گوسفندی می دید تعجب میکرد .متاسفانه در این رخداد بسیاری از مردم و حیوانات سیاره زمین جان دادند.

ورجمکرد که جمشیدشاه نخستین شاه-پیامبر ایرانی آن را بنا کرد در واقع پناهگاهی بزرگ بود که برای مقابله با جنگ دنیاها(جنگ بین دیوان و انسانها)