آيا ما واقعا وجود داريم؟

آيا ما واقعا وجود داريم؟ آيا تمام انچه مي بينيم واقعيت است؟ آيا چيزهاي اطراف من واقعا وجود دارند؟ آيا احتمال دارد همه انچه بعنوان دنيا مي بينم صرفا يك توهم نباشد؟ در اين زمينه ها دانشمندان تحقيقات و مطالعات فراواني نموده اند و نظريات متعددي وجود دارند. بعنوان مثال رنه دكارت معتقد بود شايد آنچه ما مي بينيم و درك مي كنيم يك توهم باشد،

ما نمي توانيم به حس هايمان متكي باشيم و بگوييم چون من مثلا اين ميز را لمس مي كنم پس اين ميز وجود دارد. حس هايمان در برخي موارد ما را فريب مي دهند، پس نمي توان با اطمينان گفت كه آنچه تصور مي كنم و مي بينم واقعيت محض و مطلق است. در اين بين يك نظريه جالب و عجيب ديگر در اين زمينه وجود دارد كه نفس گرايي ناميده مي شود. اين نظريه مي گويد ” هيچ چيز جز آگاهي انسان وجود خارجي ندارد” . در نگاه اول اين نظريه بنظر خيلي احمقانه مي آيد. كسيكه اين نظريه را ارائه داده است در واقع وجود دنياي اطراف مان را كلا رد كرده است. يعني دنياي اطراف ما زماني وجود دارد كه شما اگاهي تان را معطوف به آن مي كنيد.

اين حرف ها را باور نداريد؟ خيلي خوب ، اكنون به تمام ان روياهايي فكر كنيد كه در طول زندگي تان تجربه نموده ايد. آيا احتمال ندارد همه چيزهاي اطراف مان صرفا يك روياي پيچيده باشد؟ ممكن است بگوييد نه هرگز چنين نيست ما مردم و اشيا و پديده ها و…. را در اطراف خودمان داريم كه نمي توانيم منكرشان شويم و در موردشان شك كنيم، زيرا ما آن ها را مي بينيم، مي شنويم، حس مي كنيم، مي بوييم، مزه مي كنيم. ولي آيا اين ها واقعييه؟ هم بله و هم نه، ببينيد افرادي كه از قرص روانگردان ال اس دي استفاده كرده اند مي گويند كه آن ها در رويايي كه بر اثر نشئه داشته اند توانسته اند آن شي ،انسان را كاملا لمس كنند. در واقع آن ها آنچه تجربه كرده اند را عين واقعيت مي دانند . اما ما هرگز آن را بعنوان واقعيت قبول نمي كنيم. ما مي گوييم او قرصي خورده و نهايتش خوابيده يا در جايي نشسته ،اما او مي گويد من در طي اين چند ساعت دنيايي را تجربه كرده ام كه صد در صد واقعي بوده است.

بنابراين اين نشان مي دهد كه اين در واقع مغز ماست كه واقعيت را مي آفريند. مغز ما مي تواند احساس ما را شبيه سازي كند، طوري كه رويا تبديل به واقعيت شود. حالا از كجا معلوم كه همين حالا ما در رويا نباشيم؟