برای سفید کردن ظروف مسی آن را قلع اندود می کنند. علت این کار این است که مقدار کمی مس برای بدن مفید است اما مقدار زیاد آن برای بدن مضر خواهد بود. بنابراین لازم است ظروف مسی را به لایه ای از قلع بپوشانند. این کار در خانه ممکن نیست و باید در کارگاه های مسگری انجام گیرد.
قلع عنصری شیمیایی است که خاصیت چکش خواری خوبی دارد و به سادگی اکسید نمی شود. به همین خاطر به عنوان روکش برای بسیاری از فلزات مورد استفاده قرار می گیرد.

ظرف مسی

برای قلع اندود کردن ظروف مسی اول آن را به خوبی می شویند. سپس مقداری شن نرم در آن ریخته و آن را ساییده و دوباره شستشو می دهند. برای حرارت دادن به ظروف دستگاه دمنده ای وجود دارد که با چرخاندن دسته آن باد را به رو به رو هدایت می کند. بعد ظرف مس را حرارت داده و قلع را با پنبه روی ظرف مسی می کشند تا کاملا رنگ آن سفید شود.

ابزارهای سفید گری عبارتند از:

دم و كوره:

دم مورد استفاده سفيدگر دم پوستي بوده است. پوست دباغي شده گوسفند را به صورت مشكي در آورده كه دو سر آن داراي سوراخ بوده كه يک سر آن به لوله‌اي كه به كوره راه داشته مي‌بستند و در دهان سوراخ ديگر دو تخته كوبيده شده كه كار دستگيره را انجام مي‌داده است. در موقع دميدن اين دو تخته را به هم مي‌چسباندند و سوراخ مشک بسته مي‌شد و مشک را به طرف لوله كوره فشار مي‌دادند. در نتيجه هواي داخل مشک از طريق لوله به كوره دميده مي‌شد و سپس تخته‌ها را از هم جدا كرده و مشک را به طرف عقب مي‌كشيدند و مشک دوباره از هوا پر مي‌شد و آماده دميدن مي‌گرديد. بدين ترتيب عمل دميدن انجام مي‌گرفت.كوره مورد استفاده هم سطح با زمين بوده است.

دم دستي:

بعد از پوست، دم دستي معمول شده كه از يک محفظه فلزي و پروانه فلزي تشكيل شده كه اين پروانه در وسط محفظه به دور يک محور كه دستگيره‌اي محرک به آن بسته شده و مي‌چرخد، قرار گرفته است. اين دستگيره پروانه را به حركت در مي‌آورد و از طريق لوله‌اي كه يک طرف آن به بيرون كشيده شده، به كوره دميده مي‌شود. بعد از چند مدت اين نوع دم به دم برقي تبديل شد كه پروانه آن توسط برق به حركت در مي‌آيد.

دم نفتي:

امروزه به علت مقرون به صرفه بودن از دم نفتی استفاده مي‌كنند كه به‌وسيله اجاق نفتي كه داراي مخزن باد مي‌باشد، انجام مي‌گيرد. اين نوع اجاق به‌وسيله نفت روشن مي‌شود. مخزن آن را با تلمبه دستي از باد پر مي‌كنند كه در نتيجه هم عمل دميدن و هم سوخت داخل كوره را تامين مي‌كند.
گاز دستي: يکي از ابزارهاي سفيدگري مي‌باشد كه، به‌وسيله آن ظروف را داخل يا خارج كوره مي‌كنند. شبيه به انبر دست مي‌باشد با اين تفاوت كه لبه آن كشيده است.

انبردست:

ابزار ديگرب است كه به‌وسيله آن ظروف را در دهانه كوره نگه مي‌دارند. دو لبه اين ابزار كه به هم نزديک مي‌شوند، تشكيل دايره‌اي كوچک مي‌دهند كه از خارج شدن ظروف از دهانه انبردست جلوگيري مي‌كند.

پنبه:

قلع را در داخل ظرف داغ شده ريخته پنبه را بر روي آن مي‌كشند. در نتيجه قلع به تمام بدنه ظرف ماليده شده و ظرف سفيد مي‌گردد.

شن:

قبل از سفيد كردن، ظرف را با شن مي‌سابند تا تيرگي آن تا حدودي برطرف شود.

زغال چوب:

زغال چوب سوخت كوره را تشكيل مي‌دهد.