تاریخچه چشم سوم

امروزه در اکثر ادیان ، مذاهب ، فرهنگ‌ها و اقوام بر اهمیت چاکرای آجنا تأکید می‎شود و این اهمیت به دوران ماقبل تاریخ برمی‎گردد . در آن زمان آجنا نقش یک حس گر روحی و معنوی را داشته است . گفته می‎شود که چشم سوم در انسان‌های اولیه کارایی داشته است . امروزه در انسان‌های قرن جدید نیزشواهدی از عملکرد چشم سوم وجود دارد .
در انسان‌های قدیم ، چشم سوم به ‌طور طبیعی فعال بوده و از آن بهره می‌گرفتند . به عبارت دیگر آجنا در آنها یک ارگان ماورائی فعال بوده که به ‌طور روزمره از آن استفاده می‌شده است. این در حالی است که در انسان مدرن هزاره‌ی سوم ، آجنا به ‌طور معمول یک ارگان غیر فعال و خاموش است ، و فعال کردن آن مستلزم شناخت و تمرین می‌باشد.
بنا بر نظر برخی از متا فیزیسین‌ها ، بارزترین نمونه توجه به چشم سوم را می‎توان در بین هندوان مشاهده کرد . آنها حداقل یک بار در روز آداب مذهبی را انجام می‎دهند ، که قرار دادن یک نقطه از پودر رنگی روی پیشانی ( چشم سوم ) نیز بخشی از آن می‎باشد ، این عمل باعث تحریک و فعال شدن چشم سوم می‎شود . در زنان هندی این علامت بر روی پیشانی نشانه ازدواج می‎باشد و وجه تمایز بین زنان و دختران در جامعه هند است
در کتابهای مذهب هندو مطالب زیادی درباره‌ی آجنا نوشته شده است . وقتی مسیحیان کاتولیک در برابر صلیب زانو می‎زنند ، با انگشتان خود علامت صلیب را بر روی سینه ترسیم می‎کنند که رأس این صلیب همیشه ، پیشانی ( چشم سوم ) است . بودائیان احترام خود را نسبت به چاکرای آجنا با قرار دادن یک قطعه جواهر یا زیور گرانبها در مرکز پیشانی مجسمه بودا نشان می‎دهند .
آرایش پیچیده‎ی سربندی که سرخپوستان استفاده می‎کنند از پرهای رنگارنگی تشکیل شده ، که به نواری تزیین شده وصل می‎باشند . آرایش این سربند در اطراف مرکز پیشانی حالت قرینه دارد . افرادی که دارای توانایی‌های روحی بیشتری هستند ، سربندهای بزرگ‌تر با آرایش پرزرق و برق‎تر استفاده می‎کنند .
سربند مصریان قدیم در محل پیشانی دارای شکل یک افعی با سری افراشته است . در فرهنگ مصریان ، افعی یک سنبل معنوی است و حضور آن در محل آجنا بر اهمیت این نقطه تأکید می‎کند . سربندی که برخی از سربازان در زمان جنگ به پیشانی می‎بندند نیز جای تأمل دارد .
مسلمانان در نمازهای روزانه‌خود به ازای هر رکعت نماز دو بار سجده می‎کنند و در هنگام سجده ، پیشانی را بر مهر می‌گذارند و ذکر می‌‌گویند .
علاوه بر این در اسلام از سجده ( گذاشتن پیشانی بر مهر ) به عنوان نزدیک‌ترین حالت انسان به خداوند یاد شده است . هم‌چنین از سجده در این دین الهی به کرات به عنوان صفت مؤمنان یاد شده است . در احوال بزرگان و پیشوایان دین اسلام آمده است که ساعت‌های طولانی را به سجده سپری می‎کردند .

مطالب مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *